Udhëzues udhëtimi për Shqipërinë: qytetet, plazhet dhe rajonet më të bukura

Shqipëria është një nga zbulimet e fundit të mëdha të Evropës: një vend në bregun e Detit Adriatik dhe Jon, ku gjire ngjyrë bruz, maja dymijëmetërshe të mbuluara me borë, qytete guri osmane dhe rrënoja antike bashkohen në një hapësirë tejet të vogël. Kush planifikon sot një udhëtim në Shqipëri, gjen çmime si njëzet vjet më parë, plazhe si në Karaibe dhe një mikpritje aq të ngrohtë sa rrallë e gjen gjetkë. Ky udhëzues i hollësishëm udhëtimi për Shqipërinë ju merr në një udhëtim nëpër qytetet, plazhet dhe rajonet më të bukura – nga kryeqyteti plot gjallëri Tirana, te qytetet e UNESCO-s Berati dhe Gjirokastra, deri te legjendarja Riviera Shqiptare rreth Ksamilit dhe Sarandës. Së bashku me këto vjen edhe koha më e mirë për të udhëtuar, këshilla praktike dhe ide për suvenire që e sjellin magjinë e vendit në shtëpi.

Për shumë veta në diasporë, një pushim në Shqipëri është më shumë se një udhëtim – është një kthim në atdhe, një ritakim me rrënjët, me familjen dhe me një kulturë që i mban ende lart vlera si Besa (fjala e nderit e dhënë) dhe Krenari (krenaria). Por edhe për të gjithë ata që e vizitojnë vendin për herë të parë, Shqipëria kthehet në një përvojë që të mbetet gjatë në kujtesë. Ejani me ne – nga bregdeti deri në Alpet Shqiptare.

Pse një udhëtim në Shqipëri? Një vështrim i përgjithshëm

Shqipëria është një vend i vogël me larmi të jashtëzakonshme. Në një sipërfaqe pak më të madhe se Belgjika, mblidhen rreth 450 kilometra bregdet, disa vargmale mbi 2.500 metra, katër vende të Trashëgimisë Botërore të UNESCO-s dhe një histori që shtrihet nga ilirët, nëpër antikitetin, Perandorinë Osmane, deri te izolimi komunist nën Enver Hoxën. Që nga hapja e vendit në vitin 1991, Shqipëria është zhvilluar me ritëm të vrullshëm – dhe megjithatë ka mbetur autentike.

Gjuha e vendit është shqipja (Shqip), dhe njërëzit e quajnë vetë vendin e tyre Shqipëria – „vendi i shqiponjave“. Flamuri i kuq me shqiponjën e zezë dykrenare, Shqiponja, valëvitet krenar në erë kudo. Kush dëshiron të kuptojë simbolikën pas saj, gjen shumë sfond në shkrimin tonë për krenarinë shqiptare dhe historiën e saj. Sa i përket vetë udhëtimit: Shqipëria është e sigurt, e lirë dhe çuditërisht mirë e aksesueshme – një vend që mund ta zbulosh me makinë me qira, me autobus apo edhe në këmbë nëpër male.

Monedha është leku shqiptar, por në shumë vende paguhet edhe në euro. Një espreso shpesh kushton më pak se një euro, dhe një vakt i begatë me verë rrallë më shumë se pesëmbëdhjetë. Kjo ndërthurje e bukurisë natyrore, kulturës, kuzhinës dhe çmimit e bën vendin një nga destinacionet më të mira të udhëtimit në Evropë – dhe një këshillë të fshehtë që ngadalë po pushon së qeni e tillë.

Koha më e mirë për të udhëtuar në Shqipëri

Shqipëria mund të vizitohet gjatë gjithë vitit, por çdo stinë ka karakterin e vet. Koha më e mirë për një pushim plazhi në Rivierën Shqiptare bie midis qershorit dhe shtatorit. Atëherë Deti Jon është këndshëm i ngrohtë, dhe plazhet e Ksamilit, Dhërmiut dhe Himarës joshin me temperatura rreth 30 gradësh. Vera e lartë në korrik dhe gusht është njëkohësisht periudha më e gjallë – atëherë udhëton edhe një pjesë e madhe e diasporës nga Gjermania, Zvicra dhe Austria drejt atdheut.

Kush e do më të qetë dhe më të butë, zgjedh sezonin e ulët: maji, fillimi i qershorit, si edhe shtatori dhe tetori ofrojnë mot të ngrohtë, më pak zhurmë dhe çmime më të ulëta. Këta muaj i përshtaten shkëlqyeshëm udhëtimeve qytetëse në Tiranë, Berat apo Gjirokastër dhe ecjeve malore në Alpet Shqiptare, ku lartësitë mund të mbajnë borë deri në fillim të verës. Sezoni i ecjeve në Theth dhe Valbonë zakonisht zgjat nga fundi i majit deri në fillim të tetorit.

Dimri në male është i ftohtë dhe me shumë borë, ndërsa në bregdet është i butë. Tirana shfaqet e ndriçuar me festë rreth Krishtlindjeve dhe Vitit të Ri, dhe kush dëshiron ta përjetojë kulturën shqiptare larg turizmit masiv, gjen pikërisht atëherë një atmosferë veçanërisht origjinale. Për shumicën e udhëtarëve, megjithatë, vlen: maji deri në tetor është koha ideale për një udhëtim në Shqipëri që ndërthur bregdetin, qytetet dhe malet.

Tirana – kryeqyteti plot gjallëri

Pothuajse çdo udhëtim në Shqipëri nis në Tiranë, kryeqytetin e gjallë me rreth gjysmë milioni banorë. Kush e njihte qytetin njëzet vjet më parë, mezi e njeh sot: nga metropoli dikur gri prej betoni ka lindur një qytet me ngjyra, i ri dhe krijues, ku fasada të lyera me ngjyra, kafene, bare në tarraca dhe një bum i rritjes së siluetës urbane e përcaktojnë pamjen.

Zemra e qytetit është Sheshi Skënderbej (Sheshi Skënderbej), një nga sheshet më të mëdha të Ballkanit. Në qendër të tij, heroi kombëtar i Shqipërisë Gjergj Kastrioti, i quajtur Skënderbeu, rri kaluar mbi kalë – një monument i njeriut që në shekullin e 15-të udhëhoqi rezistencën kundër Perandorisë Osmane. Rreth sheshit grumbullohen Muzeu Historik Kombëtar me mozaikun e tij të famshëm, Xhamia e Et'hem Beut, Kulla e Sahatit dhe Opera. Kush dëshiron të mësojë më shumë për heroin kombëtar, duhet të lexojë edhe shkrimin tonë për Krujën dhe kalatë e Shqipërisë.

Domosdoshmëri është ngjitja – ose udhëtimi me teleferik me Dajti Ekspres – në malin e Dajtit, prej të cilit hapet një pamje e gjerë mbi qytetin dhe fushën. Në qendër ia vlen lagjja Blloku, dikur e rezervuar për kuadrot e partisë e sot lagjja më në modë për të dalë, me bare dhe restorante. Kush dëshiron të përballet me historiën më të re, viziton muzeun Bunk'Art në një bunker të stërmadh bërthamor nga koha e Luftës së Ftohtë, ose „Shtëpinë e Gjetheve“, muzeun e ish-policisë sekrete. Tirana është hyrja e përsosur: e zhurmshme, e ngrohtë, në ndryshim – dhe një pikënisje e mrekullueshme për ekskursione në të gjitha rajonet e vendit.

Durrësi – Adriatiku, antikiteti dhe jeta e plazhit

Vetëm rreth 40 kilometra në perëndim të Tiranës ndodhet Durrësi, qyteti i dytë më i madh i Shqipërisë dhe porti i saj më i rëndësishëm. Durrësi është shumë i lashtë: i themeluar në shekullin e 7-të para Krishtit si kolonia greke Epidamnos, më vonë Dyrrachium romak, qyteti ishte dikur pika fundore e Via Egnatia-s së famshme, që lidhte Detin Adriatik me Bizantin. Deri më sot e dëshmon këtë amfiteatri më i madh romak i Ballkanit, që ndodhet në mes të qytetit dhe dikur nxinte deri në 20.000 shikues.

Përveç antikitetit, Durrësi njihet mbi të gjitha për plazhin e tij të gjatë me rërë, që shtrihet për kilometra në jug. Këtu radhiten njëri pas tjetrit hotele, bare plazhi dhe apartamente pushimi – një destinacion i dashur për familjet dhe për diasporën që e kalon verën në Adriatik. Kështu Durrësi është ideal për të ndërthurur kulturën dhe pushimet e plazhit, dhe për shkak të afërsisë me aeroportin e Tiranës është shpesh stacioni i parë ose i fundit i një udhëtimi rrethor.

Kruja – në gjurmët e Skënderbeut

Lart mbi një fushë ngrihet Kruja, qyteti i heroit kombëtar Skënderbe. Prej këtej Gjergj Kastrioti organizoi në shekullin e 15-të rezistencën e tij dhjetëravjeçare kundër osmanëve dhe e bëri kalanë e Krujës simbol të luftës shqiptare për liri. Kalaja u përballi me disa rrethime dhe deri më sot vlerësohet si një nga vendet më krenare të vendit.

Brenda mureve të kalasë ndodhet Muzeu i Skënderbeut, kushtuar jetës dhe trashëgimisë së heroit. Pikërisht poshtë saj shtrihet pazari i vjetër osman – një rrugicë me kalldrëm me dyqane të vogla, ku shiten enë bakri, qilima, antikitete dhe zejtari tradicionale. Kruja është një nga vendet më të mira të vendit për të gjetur suvenire autentike shqiptare, dhe falë afërsisë me Tiranën, një ekskursion i përsosur njëditor. Më shumë për historiën e këtij vendi të veçantë lexoni në artikullin tonë për Krujën dhe kalatë e Shqipërisë.

Berati – qyteti i një mijë dritareve

Berati është një nga qytetet më të bukura të Shqipërisë dhe që nga viti 2008 pjesë e Trashëgimisë Botërore të UNESCO-s. Emri i tij tjetër, „qyteti i një mijë dritareve“, buron nga shtëpitë karakteristike osmane të bardha që ngrihen në formë tarracash lart nëpër shpatet përgjatë lumit Osum. Nën dritën e diellit duket sikur dritare të panumërta shkëlqejnë njëkohësisht – një pamje që e bën Beratin një nga vendet më të fotografuara të vendit.

Lagjet e vjetra Mangalem dhe Gorica ndodhen përballë njëra-tjetrës, të lidhura me një urë të vjetër guri osmane. Mbi gjithçka ngrihet Kalaja e Beratit (Kalaja), një nga kalatë e pakta të banuara të Evropës: brenda mureve shekullore jetojnë ende familje, dhe midis shtëpive fshihen kisha bizantine. Në Kishën e Shën Mërisë ndodhet Muzeu Onufri me ikonat e famshme të mjeshtrit Onufri nga shekulli i 16-të.

Berati është përveç kësaj një qendër e vreshtarisë shqiptare, që praktikohej tashmë në antikitet. Një gotë verë vendase në një nga rrugicat e qytetit të vjetër, ndërsa dielli perëndon mbi shtëpitë e bardha, është nga çastet më të bukura të çdo udhëtimi në Shqipëri. Kush kërkon qetësi, histori dhe atmosferë, duhet të qëndrojë këtu të paktën një natë.

Gjirokastra – qyteti i gurtë në jug

Më në jug, në rrugën drejt kufirit grek, ndodhet Gjirokastra, „qyteti i gurtë“. Edhe ajo është pjesë e Trashëgimisë Botërore të UNESCO-s dhe vlerësohet si një nga shembujt më të ruajtur të një qyteti osman në Ballkan. Emrin ia detyron çative karakteristike prej guri gri, që u japin shtëpive të pjerrëta të qytetit të vjetër pamjen e tyre të pangatërrueshme. Parë nga lart, qyteti duket sikur është gdhendur nga shkëmbi.

Mbi qytetin e vjetër ngrihet Kalaja e Gjirokastrës e fuqishme, një nga kalatë më të mëdha të vendit. Në muret e saj ndodhet një muze armësh, dhe në një tarracë qëndron, si relikt kurioz i Luftës së Ftohtë, një avion zbulimi amerikan. Nga rrugët e mbrojtjes hapet një pamje madhështore mbi luginën e Drinos.

Gjirokastra është gjithashtu qyteti i lindjes së shkrimtarit Ismail Kadare dhe të ish-diktatorit Enver Hoxha. Një shëtitje nëpër rrugicat me kalldrëm të pazarit të kalon pranë punishteve, ku deri më sot punohet zejtaria – nga gdhendjet në dru te tekstilet e endura me dorë. Shtëpitë osmane tradicionale me tavanet e tyre të gdhendura me imtësi prej druri, si Shtëpia Skënduli ose Shtëpia Zekate, mund të vizitohen dhe japin një vështrim magjepsës në jetën e shekujve të shkuar.

Riviera Shqiptare – Ksamili, Saranda dhe Deti Jon

Për shumë veta ajo është kulmi absolut: Riviera Shqiptare, ai brez bregdetar rreth 100 kilometra i gjatë në Detin Jon midis Qafës së Llogarasë dhe Sarandës. Këtu male të thepisura takojnë ujë kristalor, fshatra të vegjël kapen pas shpateve, dhe një gji është më i bukër se tjetri. Udhëtimi përmes Qafës së Llogarasë në mbi 1.000 metra lartësi, me pamje poshtë drejt detit blu të thellë, është nga rrugët panoramike më spektakolare të Evropës.

Perla e Rivierës është Ksamili, një vend i vogël krejt në jug, plazhet e të cilit me rërë të bardhë dhe uji bruz e i cekët krahasohen shpesh me Karaibet. Përballë bregut shtrihen ishuj të vegjël, të cilët në det të qetë mund t'i arrish edhe me not. Në muajt e verës Ksamili është i dashur dhe shumë i vizituar – kush e do më të qetë, vjen në sezonin e ulët ose i viziton plazhet herët në mëngjes.

Qyteti më i madh i rajonit është Saranda (shqip Saranda), një qytet-port i gjallë me shëtitore të gjatë, prej së cilës në mbrëmje shihen dritat e ishullit grek të Korfuzit në horizont. Saranda i përshtatet shkëlqyeshëm si bazë për të eksploruar tërë bregdetin jugor. Vende të tjera që ia vlejnë përgjatë Rivierës janë fshati bregdetar Himara, plazhi i Dhërmiut me skenën e tij të gjallë verore, fshati piktoresk Qeparo dhe burimi i famshëm i ujit të ëmbël Syri i Kaltër, uji i të cilit vezullon në nuanca të pabesueshme blu.

Butrinti – trashëgimi antike botërore buzë detit

Vetëm pak kilometra në jug të Ksamilit ndodhet një nga vendet arkeologjike më të rëndësishme të Mesdheut: Butrinti, që nga viti 1992 pjesë e Trashëgimisë Botërore të UNESCO-s. Në një park kombëtar të qetë midis lagunës dhe detit fshihen rrënojat e një qyteti që u banua për mbi 2.500 vjet – nga grekët dhe romakët, nëpër Bizantin, deri te Venediku. Poeti romak Virgjili e lidhi madje Butrintin me mitin e Trojës.

Një shteg rrethor të çon nëpër një terren dendur të mbjellë, gati mistik, pranë një teatri antik të ruajtur mirë, banjave romake, një bazilike të hershme të krishterë me dysheme mozaiku madhështore, „Portës së Luanit“ të famshme dhe një kalaje venedikase, nga çatia e së cilës hapet një pamje e gjerë mbi lagunën. Butrinti ndërthur historiën dhe natyrën në një mënyrë unike dhe mund të kombinohet shkëlqyeshëm me një ditë plazhi në Ksamil – kulturë në mëngjes, det pasdite.

Shkodra dhe Kalaja e Rozafës – porta drejt veriut

Në veri të Shqipërisë, pranë kufirit malazez, ndodhet Shkodra (Shkodër), një nga qytetet më të lashta të Evropës dhe qendra kulturore e veriut. E vendosur në bregun e liqenit më të madh të Ballkanit, Liqenit të Shkodrës, qyteti njihet për zonën e tij të gjallë të këmbësorëve, kafenetë dhe kulturën e biçikletës – këtu biçikleta është një mjet i dashur lëvizjeje.

Mbi qytet ngrihet Kalaja e Rozafës, origjina e së cilës shkon deri në kohën ilire. Me të lidhet një nga legjendat më të famshme të Shqipërisë: rrëfimi i Rozafës, një gruaje të re që sipas traditës u murua në muret e kalasë, që ndërtimi të qëndronte – një simbol i vetëflijimit dhe amësisë. Nga muret e kalasë hapet një pamje madhështore mbi bashkimin e tre lumenjve dhe liqenit të gjerë. Shkodra është njëkohësisht porta drejt Alpeve Shqiptare – prej këtej rrugët të çojnë lart drejt botës spektakolare malore të veriut.

Alpet Shqiptare – Thethi dhe Valbona

Kush do të përjetojë anën e egër dhe origjinale të Shqipërisë, duhet të shkojë në veri, në Alpet Shqiptare, të njohura edhe si „Bjeshkët e Nemuna“ (Bjeshkët e Nemuna). Këtu, në një peizazh majash të thepisura, luginash të thella dhe përrenjsh kristalorë, është ruajtur një mënyrë jetese që gjetkë prej kohësh është zhdukur – e shënjuar nga e drejta e vjetër zakonore e Kanunit dhe mikpritja e banorëve të maleve.

Dy destinacionet më të njohura janë fshatrat malorë Theth dhe Valbonë. Ecja nëpër qafën që lidh të dyja luginat vlerësohet si një nga ecjet njëditore më të bukura të Evropës dhe mund të përfundohet për rreth gjashtë deri në shtatë orë. Në Theth joshin gjithashtu ujëvara e Grunasit, burimi „Syri i Kaltër“ i Thethit dhe famëkeqja „Kulla e Ngujimit“ (Kulla e Ngujimit), një dëshmi e së drejtës së vjetër të Kanunit. Nata kalohet në bujtina të thjeshta por të ngrohta, ku familjet shërbejnë djathë të bërë në shtëpi, mjaltë, Rakia dhe bukë të freskët.

Një rrugë hyrjeje veçanërisht tërheqëse drejt Valbonës kalon përmes liqenit të Komanit: udhëtimi me traget nëpër grykën e ngushtë, të ngjashme me fjord, renditet ndër kulmet peizazhistike të vendit. Alpet Shqiptare janë një parajsë për ecësit, dashamirësit e natyrës dhe të gjithë ata që duan t'i shpëtojnë rrëmujës së bregdetit dhe të takojnë Shqipërinë origjinale.

Kultura, kuzhina dhe mikpritja legjendare

Ajo që e bën një udhëtim në Shqipëri të paharrueshëm nuk janë vetëm peizazhet, por mbi të gjitha njërëzit. Mikpritja shqiptare është legjendare dhe e rrënjosur thellë në kulturë. Nocioni i Besës – fjala e nderit e pathyeshme – e detyron nikoqirin ta nderojë dhe ta mbrojë mysafirin e vet. Një i huaj shpesh pritet si pjesëtar i familjes: me kafe, me ushqim, me një gotëz Rakia dhe me interes të sinqertë.

Kuzhina shqiptare është njëkohësisht mesdhetare dhe e pasur. Ndër klasikët bëjnë pjesë Byrek (byrek me mbushje), Tavë Kosi (mish qengji i pjekur me kos), peshku i pjekur në zgarë në bregdet, Fërgesë (një gatesë me spec, domate dhe djathë) dhe sallata të panumërta të freskta me vaj ulliri të prodhuar në shtëpi. Këtyre u shtohen verëra të shkëlqyera, pija e fortë me anason Rakia dhe një kult i kafesë që ia del me Italinë. Kush i përjeton festat e vendit – nga dasma, te festa kombëtare Dita e Flamurit më 28 nëntor, deri te festa e pranverës Dita e Verës – ndien sa shumë muzika, vallja dhe familja e formësojnë jetën.

Mbi gjithçka qëndron krenaria e shqiptarëve për identitetin, gjuhën dhe simbolet e tyre – për Kuq e Zi, të kuqen e të zezën e flamurit, dhe Shqiponja, shqiponjën dykrenare. Kjo ndjenjë e përkatësisë, që i lidh shqiptarët në atdhe si edhe në diasporë, është ndoshta suveniri më i bukër që merret nga një udhëtim. Më shumë për këtë lidhje lexoni në shkrimin tonë për krenarinë shqiptare.

Suvenire dhe kujtime – një copëz Shqipërie për në shtëpi

Nga çdo udhëtim njeriu do të marrë diçka me vete – dhe Shqipëria ofron kujtime të mrekullueshme, autentike. Në pazaret e Krujës dhe Gjirokastrës gjenden qilima të endur me dorë, enë bakri, kapele prej leshi (Qeleshe dhe Plis), gdhendje në dru dhe stoli. Por jo gjithmonë mbetet gjatë pushimeve kohë ose vend në bagazh – dhe ndonjëherë të kujtohet vetëm në shtëpi se kujt do të doje t'i bësh një gëzim.

Pikërisht për këto çaste ia vlen një sy në dyqanin tonë: kuleta e punuar me dorë nga Gjirokastra (nga 21,99 €), për shembull, është një copë zejtarie e vërtetë nga qyteti i gurtë – e vogël, praktike dhe plot karakter. Qilimi mini tradicional (nga 46,99 €) sjell motivet e artit shqiptar të endjes si një deklaratë dekorative në çdo banesë. Dhe çanta xhute etno me motivin Shqiponja (nga 17,99 €) është një shoqërues i përditshëm që ndërthur krenarinë dhe stilin. Kush e do historiën e heroit kombëtar, gjen te Miniatura e Kalasë së Krujës (Skënderbeu) (nga 16,99 €) një copë dekori plot detaje për raft dhe tavolinë pune.

Për kë është e përshtatshme secila dhuratë? Nën 20 euro, çanta xhute etno ose miniatura e Krujës bëjnë një gëzim të vogël por të hollë – ideale si suvenir ose si vëmendje falas mbi të. Si dhuratë me peshë përshtaten kuleta e punuar me dorë ose qilimi mini, që të dyja vënë zejtari të vërtetë në duar. Dhe kush do të lërë vërtet përshtypje, kombinon disa copë në një set personal – me kërkesë të paketuar bukur dhe me kartolinë përshëndetëse shqiptare. Kështu një kujtim kthehet në një dhuratë të menduar mirë.

Këshilla praktike për udhëtimin tuaj në Shqipëri

Mbërritja: Aeroporti Ndërkombëtar i Tiranës (TIA) arrihet drejtpërdrejt nga shumë qytete gjermane, zvicerane dhe austriake. Përndryshe Shqipëria arrihet rehat me makinë përmes Malit të Zi, Kosovës ose Maqedonisë së Veriut, po ashtu me traget nga Italia (për shembull nga Bari ose Ankona për në Durrës).

Lëvizja: Një makinë me qira është mënyra më fleksibël për të eksploruar vendin, veçanërisht për Rivierën dhe rajonet malore. Rrugët kryesore janë ndërtuar mirë, por në male duhet të llogaritësh me segmente të ngushta e me kthesa. Midis qyteteve qarkullojnë përveç kësaj taksi kolektive të lira (Furgon) dhe autobusë.

Paraja: Monedha është leku. Paraja në dorë është e rëndësishme, sidomos në fshat dhe në dyqane të vogla; pagesa me kartë është e zakonshme në qytete dhe hotele. Shqipëria është një nga vendet më të lira për të udhëtuar në Evropë.

Gjuha: Gjuha zyrtare është shqipja. Në zonat turistike dhe te njërëzit më të rinj flitet shpesh anglisht ose italisht, falë diasporës edhe shpesh gjermanisht. Pak fjalë si Faleminderit dhe Mirëdita hapin zemra.

Siguria: Shqipëria konsiderohet një vend i sigurt për të udhëtuar, me kriminalitet të ulët. Rreziku më i madh janë më shumë trafiku dhe disa rrugë të këqija malore. Me arsye të shëndoshë, asgjë nuk i qëndron në rrugë një udhëtimi të qetë.

Kohëzgjatja e udhëtimit: Për një përshtypje të parë duhet planifikuar të paktën një javë. Kush dëshiron të ndërthurë bregdetin, qytetet dhe malet, këshillohet idealisht me dhjetë deri në katërmbëdhjetë ditë. Një itinerar klasik të çon rreth e rrotull nga Tirana përmes Beratit dhe Gjirokastrës drejt Rivierës dhe përsëri mbrapsht.

Një udhëtim rrethor i mundshëm në dhjetë ditë

Kush pyet veten se si mund të lidhen të gjitha këto kulme, gjen në këtë propozim një orientim. Dita 1–2: Mbërritja në Tiranë, Sheshi Skënderbej, Blloku dhe teleferiku në Dajt. Dita 3: Ekskursion njëditor në Krujë me kala dhe pazar. Dita 4: Udhëtimi drejt Beratit, netëqëndrim në „qytetin e një mijë dritareve“. Dita 5: Udhëtimi për në Gjirokastër, vizitë në qytetin e gurtë dhe kalanë. Dita 6–8: Riviera Shqiptare – larje në Ksamil, ekskursion në Butrint, bazë në Sarandë ose Himarë. Dita 9: Përmes Qafës së Llogarasë mbrapsht drejt veriut, ndalesë në Durrës. Dita 10: Fluturimi i kthimit nga Tirana. Kush ka më shumë kohë, i shton edhe tre deri në katër ditë për Alpet Shqiptare me Theth dhe Valbonë – një program kontrasti me bregdetin, që e plotëson udhëtimin.

Pyetje të shpeshta për udhëtimin në Shqipëri

Kur është koha më e mirë për të udhëtuar në Shqipëri? Koha më e mirë bie midis majit dhe tetorit. Për një pushim plazhi në Rivierën Shqiptare janë ideale qershori deri në shtator, për udhëtime qytetëse dhe ecje malore këshillohen muajt më të butë maj, shtator dhe tetor.

Cilat janë qytetet më të bukura në Shqipëri? Ndër qytetet më të bukura numërohen kryeqyteti Tirana, qytetet e Trashëgimisë Botërore të UNESCO-s Berati („qyteti i një mijë dritareve“) dhe Gjirokastra („qyteti i gurtë“), qyteti i Skënderbeut Kruja, si edhe Shkodra në veri. Në bregdet janë të dashura Saranda dhe qyteti bregdetar Ksamili.

A është Shqipëria e sigurt për turistët? Po. Shqipëria konsiderohet një vend i sigurt për të udhëtuar, me shkallë të ulët kriminaliteti dhe njërëz jashtëzakonisht mikpritës. Kujdes duhet treguar mbi të gjitha në trafikun rrugor dhe në disa rrugë malore.

Cili rajon është më i bukuri në Shqipëri? Kjo varet nga tipi i udhëtarit. Për dashamirësit e plazhit, Riviera Shqiptare me Ksamilin dhe Sarandën është kulmi, për udhëtarët e kulturës Berati dhe Gjirokastra, dhe për miqtë e natyrës Alpet Shqiptare rreth Thethit dhe Valbonës.

Sa ditë duhen planifikuar për Shqipërinë? Për një përshtypje të parë të mirë janë të arsyeshme të paktën shtatë ditë. Kush dëshiron të ndërthurë bregdetin, qytetet dhe malet, planifikon idealisht dhjetë deri në katërmbëdhjetë ditë.

Cilat suvenire mund të sillen nga Shqipëria? Të dashura janë qilimat e endur me dorë, enët e bakrit, kapelet tradicionale prej leshi, stolitë me motivin e shqiponjës dykrenare, si edhe lëkurat e punuara me dorë – për shembull një kuletë nga Gjirokastra. Të tilla kujtime autentike gjenden rehat edhe online.

Përfundim: Shqipëria ju pret

Shqipëria është një vend që dhuron bujarisht: me gjire ngjyrë bruz në Riviera, me dritaret e bardha të Beratit dhe çatitë e gurta të Gjirokastrës, me majat e egra të Alpeve Shqiptare dhe antikitetin e Butrintit – dhe me një ngrohtësi që nuk e harron më. Një udhëtim në Shqipëri ndërthur plazhin, kulturën, historiën dhe natyrën si pothuajse asnjë destinacion tjetër në Evropë, dhe me çmime që të lënë gojëhapur. Qoftë si zbulim për kureshtarët, qoftë si kthim në atdhe për diasporën – Shqipëria, vendi i shqiponjave, ju hap krahët.

Dhe kur ktheheni, magjia nuk ka pse të mbarojë. Një suvenir i punuar me dorë, një flamur për dritaren ose një kujtim i kalasë së Skënderbeut e mbajnë kujtimin gjallë – për ju ose si dhuratë për të gjithë ata që e mbajnë Shqipërinë në zemër.