Ismail Qemali – Babai i pavarësisë shqiptare

Kur në mbrëmjen e 28 nëntorit flamujt shqiptarë varen nga dritaret në Prishtinë, Tiranë, Cyrih, Shtutgart dhe Hamburg, atëherë miliona njerëz festojnë një fjali të vetme, të thënë para më shumë se njëqind vjetësh në një qytet të vogël bregdetar në Adriatik. E tha një burrë me mjekër të bardhë, atëherë gjashtëdhjetë e tetë vjeç, një burrë shteti me përvojë, i cili kishte kaluar gjysmën e jetës në shërbim të Perandorisë Osmane dhe që tani, në shpërbërjen e saj, gjeti guximin të hapte një kapitull të tijin. Emri i tij është Ismail Qemali – dhe për shumë shqiptare e shqiptarë ai është thjesht Babai i Pavarësisë, Babai i Pavarësisë. Ky shkrim tregon historinë e tij: nga rrugicat e Vlorës, përmes ministrive të Stambollit, deri te ajo ditë historike e vitit Vlora 1912, kur nga një ëndërr brezash lindi një shtet.

Është një histori për kohën e duhur, për diplomacinë, për një qeveri të vockël që derdhi themelet e një vendi nga pothuajse asgjëja. Dhe është një histori që jeton edhe sot në çdo dhomë ndenjeje ku një bust, një statujë apo një flamur kujton atë që bëri të mundur Krenarinë – krenarinë shqiptare. Kush e kupton Ismail Qemalin, kupton pse Kuq e Zi, e kuqja dhe e zeza e flamurit shqiptar, është shumë më tepër se një copë stof për kaq shumë familje.

Kush ishte Ismail Qemali?

Ismail Qemali, me emrin e plotë Ismail Qemal Vlora (në shqip shpesh Ismail Qemali, në burimet osmane İsmail Kemal Bey), ishte një politikan dhe burrë shteti shqiptar, i lindur në vitin 1844 në Vlorë dhe i vdekur në vitin 1919 në Peruxha të Italisë. Më 28 nëntor 1912 në Vlorë ai shpalli pavarësinë e Shqipërisë nga Perandoria Osmane dhe u bë kryetari i parë i qeverisë së shtetit të ri, në krye të të ashtuquajturës Qeveri të Përkohshme të Vlorës. Kështu ai është figura qendrore themeluese e shtetit-komb modern shqiptar.

Ndryshe nga Gjergj Kastrioti Skënderbeu, i cili në shekullin e 15-të e mbrojti Shqipërinë ushtarakisht kundër osmanëve, Ismail Qemali nuk ishte një komandant ushtarak, por një njeri i fjalës, i bisedimeve dhe i llogarisë politike. Ai i njihte qendrat e pushtetit të Evropës, fliste disa gjuhë, kishte mbajtur poste të larta në aparatin shtetëror osman – dhe pikërisht kjo dije e bëri atë personin e duhur në kthesën e duhur historike. Aty ku të tjerët ëndërronin për liri, ai dinte si ta siguronte atë me diplomaci.

Prejardhja dhe fëmijëria: një bir i Vlorës

Ismail Qemali rridhte nga familja e nderuar Vlora, një nga dinastitë më me ndikim të pronarëve të mëdhenj të tokave dhe të bejlerëve në Shqipërinë e Jugut. Qyteti i Vlorës (në italisht Valona) ndodhet në bregun e Adriatikut, aty ku takohen deti Jon dhe deti Adriatik – një vend me histori të gjatë, strategjikisht i rëndësishëm, i hapur ndaj botës dhe krenar. Në këtë mjedis lindi Ismaili në vitin 1844. Ai u rrit në një kohë kur Perandoria Osmane ende sundonte pjesë të mëdha të Ballkanit, por forcat e saj po dobësoheshin dukshëm.

I riu Ismail mori një arsim të shkëlqyer për kohën e tij. Ai ndoqi gjimnazin grek Zosimaia në Janinën e afërt, një nga qendrat më të rëndësishme arsimore të rajonit, dhe fitoi herët njohuri gjuhësore dhe një ndjeshmëri për politikën. Kjo përzierje e rrënjëve vendore me arsimin kozmopolit do t'i vuloste tërë jetën: ai mbeti gjithnjë një fëmijë i Vlorës dhe njëkohësisht u bë një aktor në skenën e madhe evropiane.

Burri i shtetit osman: karriera në zemër të perandorisë

Para se Ismail Qemali të bëhej babai themelues i një Shqipërie të pavarur, ai ishte për dekada të tëra një shërbëtor besnik dhe i rangut të lartë i Perandorisë Osmane. Ai hyri në shërbimin shtetëror dhe u ngjit shpejt. Si nëpunës administrate dhe guvernator ai punoi në provinca të ndryshme të perandorisë, ndër të tjera në Ballkan dhe në Anadoll. Ai konsiderohej si i prirur nga reformat, i zoti dhe – çka nuk ishte e vetëkuptueshme në politikën e vonë osmane – relativisht i pakorruptueshëm.

Këto vite ishin vendimtare. Ismail Qemali e njohu shtetin nga brenda: burokracinë e tij, dobësitë e tij, intrigat e tij. Ai kuptoi si funksionon administrata, si farkëtohen aleancat dhe sa i brishtë mund të jetë pushteti. Njëkohësisht, si përkrahës i bindur i kushtetutës dhe i reformave, ai hyri gjithnjë e më shumë në konflikt me kursin autoritar të sulltan Abdylhamitit II. Herë-herë iu desh të merrte rrugën e mërgimit dhe jetoi në kryeqytete evropiane si Londra, Parisi dhe Brukseli. Aty krijoi kontakte me diplomatë e politikanë – një rrjet që në vitin 1912 do të vlente ari.

Nuk mund të theksohet sa duhet: babai i ardhshëm i pavarësisë nuk ishte një i jashtëm që sulej nga periferia. Ai ishte një njeri brenda pushtetit, i cili pikërisht për këtë arsye e dinte se kur dhe si kishte ardhur çasti i duhur për lirinë.

Rilindja: toka shpirtërore e pavarësisë

Vepra e Ismail Qemalit nuk ra nga qielli. Ajo ishte kurorëzimi i një lëvizjeje zgjimi kulturor dhe politik që zgjati dekada të tëra, e cila në historinë shqiptare quhet Rilindja Kombëtare. Në shekullin e 19-të, poetë, mësues, priftërinj, hoxhallarë dhe publicistë nisën të formulonin një ide kombëtare shqiptare: një gjuhë të përbashkët, një alfabet të përbashkët, një vetëdije të përbashkët përtej kufijve fetarë dhe rajonalë. Fjalia e famshme e poetit Pashko Vasa – „Feja e shqyptarit asht shqyptaria“ („Feja e shqiptarit është shqiptaria“) – e përmblidhte këtë mendim.

Pa Rilindjen, 28 nëntori 1912 do të ishte i paimagjinueshëm. Ajo krijoi vetëdijen se shqiptarët janë një popull më vete, me të drejtën e vet për një shtet. Ismail Qemali ishte pjesë e këtij brezi dhe i dha formë politike përpjekjeve të tij. Kush dëshiron të zhytet më thellë në simbolikën e kësaj dite dhe në origjinën e festës kombëtare, gjen te shkrimi ynë i hollësishëm mbi Ditën e Pavarësisë shqiptare, 28 nëntorin dhe Ditën e Flamurit vazhdimin e duhur.

1912: perandoria shembet, çasti afron

Vjeshta e vitit 1912 ishte një kthesë për tërë Ballkanin. Në Luftën e Parë Ballkanike, Serbia, Mali i Zi, Greqia dhe Bullgaria u aleuan kundër Perandorisë Osmane dhe përparuan me një ritëm marramendës. Ushtritë osmane u mundën, provinca të tëra ranë. Për shqiptarët kjo lindi një rrezik ekzistencial: shtetet fqinje fitimtare nuk kishin asnjë interes për një shtet shqiptar – përkundrazi, ata donin t'i ndanin mes tyre trojet e banuara nga shqiptarët.

Llogaria ishte e thjeshtë dhe e hidhur: po të mbetej Shqipëria pjesë e Perandorisë Osmane në shpërbërje, rrezikonte të fundosej bashkë me të dhe të gëlltitej nga fitimtarët. Vetëm një shtet i vetin, i shpallur menjëherë, mund të ngrinte në skenën ndërkombëtare një pretendim që dëgjohej te fuqitë e mëdha. Ismail Qemali e njohu këtë logjikë me qartësi kristaline. Ai udhëtoi me nxitim të madh nëpër Evropë, foli në Vjenë dhe në kryeqytete të tjera, sondoi qëndrimin e Austro-Hungarisë dhe të Italisë – dy fuqi që kishin interes që Serbia të mos arrinte deri në Adriatik.

Me këtë përkrahje diplomatike pas shpine, Ismail Qemali u nis drejt qytetit të vet të lindjes. Ai e dinte: tani numëronte çdo ditë. Atë që vinte tepër vonë, e ndëshkonte historia.

Vlora 1912: dita kur lindi Shqipëria

Më 28 nëntor 1912 u mblodhën në Vlorë delegatë nga rajone të ndryshme të trojeve shqiptare – nga veriu dhe nga jugu, myslimanë dhe të krishterë, bejlerë dhe qytetarë. Kuvendi u mblodh në një shtëpi të thjeshtë dykatëshe, që sot mund të vizitohet si Muzeu i Pavarësisë. Në krye të tij qëndronte Ismail Qemali.

Nga një ballkon i kësaj shtëpie, atë ditë valëviti për herë të parë zyrtarisht flamuri i kuq me shqiponjën e zezë dykrenare si simbol i një shteti shqiptar sovran – Flamuri, flamuri sipas të cilit është quajtur festa Dita e Flamurit. Ismail Qemali shpalli pavarësinë e Shqipërisë nga Perandoria Osmane. Nga një nocion gjeografik dhe një ëndërr kulturore u bë në atë çast një fakt politik: një shtet.

Shqiponja dykrenare, Shqiponja, nuk ishte rastësi. Ajo e lidhte Shqipërinë e re me trashëgiminë e Skënderbeut dhe me një simbolikë shekullore të lirisë dhe të rezistencës. Zgjedhja e së kuqes dhe së zezës, Kuq e Zi, e bëri flamurin menjëherë të dallueshëm dhe zemrën e identitetit kombëtar. Është pikërisht ky flamur që sot shfaqet në çdo festë kombëtare, në çdo ndeshje ndërkombëtare dhe në çdo dasmë në diasporë.

Fjalia me të cilën Ismail Qemali shpalli pavarësinë bën pjesë ndër çastet më të cituara të historisë shqiptare. Ajo shënon çastin e lindjes së shtetit dhe plotësimin e asaj për të cilën kishin luftuar breza mendimtarësh të Rilindjes. Vlora 1912 nuk është kështu thjesht një datë – është miti themelues i një kombi të tërë.

Qeveria e Përkohshme e Vlorës

Të shpallësh një pavarësi është një gjë; të drejtosh një shtet është një tjetër. Menjëherë pas shpalljes, Ismail Qemali formoi Qeverinë e Përkohshme të Vlorës dhe mori vetë detyrën e kryetarit të parë të qeverisë (kryeministrit) si dhe, për një kohë, ministrinë e Punëve të Jashtme. Në krah të tij qëndronte një kabinet i vogël burrash të përkushtuar, të cilët duhej të ngrinin një administratë nga hiçi – pa arkë shteti, pa ushtri në kuptimin klasik, pa njohje ndërkombëtare dhe në mes të një lufte që vlonte.

Detyrat ishin të stërmëdha. Qeveria e re duhej të organizonte një administratë, të vendoste rendin, të mblidhte taksa, të ngrinte një xhandarmëri dhe mbi të gjitha të bënte një gjë: të luftonte për njohjen diplomatike të fuqive të mëdha evropiane. Sepse fati i Shqipërisë nuk vendosej vetëm në Vlorë, por në sallat e konferencave të Evropës. Pa pëlqimin e fuqive – veçanërisht të Austro-Hungarisë, Italisë, Britanisë së Madhe, Francës, Rusisë dhe Perandorisë Gjermane – pavarësia mbetej një copë letër.

Në Konferencën e Ambasadorëve në Londër të vitit 1912/1913 u bisedua për ekzistencën dhe kufijtë e Shqipërisë. Rezultati ishte i dyzuar për shqiptarët: një shtet shqiptar u njoh në parim, por kufijtë e tij u vizatuan në atë mënyrë që troje të mëdha të banuara nga shqiptarët – ndër to Kosova – mbetën jashtë. Ky vizatim i kufijve i vitit 1913 ndihet edhe në ditët tona dhe shpjegon pse ideja „Një komb – një popull“ mbetet kaq e rëndësishme për shqiptarët në Shqipëri dhe në Kosovë deri sot.

Një shtet nga hiçi: prova më e madhe e Ismail Qemalit

Muajt pas 28 nëntorit 1912 ishin prova më e vështirë e jetës së Ismail Qemalit. Nga jashtë, ushtri armike e shtrëngonin vendin; nga brenda, rivalitete rajonale dhe pretendime konkurruese për pushtet kërcënonin ta copëtonin kombin e ri. Nuk kishte thuajse fare para, thuajse fare infrastrukturë, thuajse fare mbështetje ndërkombëtare – e megjithatë u arrit ta mbanin gjallë idenë e shtetit shqiptar, derisa fuqitë e mëdha e vulosën atë.

Në këtë kohë Ismail Qemali veproi mbi të gjitha si diplomat. Ai e dinte se arma e shqiptarëve në atë çast nuk ishte pushka, por legjitimiteti ndërkombëtar. Çdo ditë në të cilën një qeveri shqiptare ekzistonte dhe vepronte, ishte një argument kundër ndarjes së vendit. Në këtë përpjekje këmbëngulëse qëndron arritja e tij e vërtetë historike: ai jo vetëm e shpalli shtetin, por e mbajti atë përmes javëve më të rrezikshme të ekzistencës së tij.

Ishte një ecje në tel mes interesave të fuqive të mëdha, pretendimeve të familjeve vendore me ndikim dhe mjerimit të thjeshtë të popullsisë. Që Shqipëria e mbijetoi këtë fazë, është e lidhur pandashmërisht me emrin Ismail Qemali.

Dorëheqja, mërgimi dhe vdekja në vitin 1919

Koha e Ismail Qemalit në krye të shtetit ishte më e shkurtër nga sa lë të kuptohet rëndësia e tij historike. Përballë tensioneve të brendshme në rritje dhe presionit të fuqive të mëdha, të cilat donin t'i jepnin Shqipërisë një rend të vetin, të kontrolluar prej tyre, ai dha dorëheqjen nga detyra në fillim të vitit 1914. Fuqitë e mëdha vendosën më pas princin gjerman Vilhelm zu Vid në krye të Principatës së Shqipërisë – një eksperiment që zgjati vetëm pak muaj dhe dështoi përfundimisht me shpërthimin e Luftës së Parë Botërore.

Ismail Qemali u tërhoq nga rreshti i parë i politikës, por mbeti një autoritet moral. Vitet e luftës botërore i kaloi kryesisht jashtë vendit. Ai vdiq në vitin 1919 në Peruxha të Italisë, në moshën rreth 75-vjeçare, në rrethana që deri sot nuk janë sqaruar plotësisht. Eshtrat e tij u sollën më vonë në Vlorë – kthim në qytetin ku nisi gjithçka dhe ku emri i tij mbetet përgjithmonë i lidhur me lirinë.

Ka një farë tragjike në faktin që burri që themeloi shtetin, nuk lejohej më ta drejtonte konsolidimin e tij. Por kjo nuk e zvogëlon arritjen e tij. Etërit themelues nuk maten me kohëzgjatjen e mandatit të tyre, por me atë që pa ta nuk do të kishte lindur kurrë.

Pse „Babai i Pavarësisë“?

Titulli i nderit Babai i Pavarësisë nuk është një formulë e thjeshtë mirësjelljeje. Ai e përmbledh me pak fjalë atë që Ismail Qemali përfaqëson për kombin shqiptar. Tri arsye e bëjnë atë këtë figurë themeluese:

• Ai e kapi shansin historik. Në vjeshtën kaotike të vitit 1912 ai e njohu dritaren e ngushtë kohore në të cilën ishte fare i mundur një shtet shqiptar – dhe veproi me vendosmëri në vend që të ngurronte.
• Ai e ndërthuri vizionin me realpolitikën. Ismail Qemali jo vetëm ëndërronte, por dinte si bëhet diplomacia, si përdoren aleancat dhe si fitohet njohja ndërkombëtare. Pa këtë aftësi, pavarësia do të kishte mbetur në letër.
• Ai i dha kombit simbolin e tij. Me ngritjen e flamurit të kuq me shqiponjën e zezë dykrenare në Vlorë, ai krijoi imazhin që që atëherë bashkon breza shqiptarësh – përtej kufijve, feve dhe rajoneve.

Në radhën e emrave të mëdhenj të historisë shqiptare, Ismail Qemali zë një vend unik. Skënderbeu e mbrojti lirinë në Mesjetë, mendimtarët e Rilindjes e përgatitën atë shpirtërisht – por ishte Ismail Qemali ai që e shndërroi atë në realitet shtetëror në vitin 1912. Prandaj portreti i tij varet nëpër shkolla, emri i tij ndodhet në tabelat e rrugëve dhe përmendorja e tij ngrihet në sheshe qendrore në Vlorë dhe në Tiranë.

Statuja dhe përmendoret e Ismail Qemalit: kujtesa në bronz dhe ar

Në Vlorë ngrihet Monumenti i Pavarësisë mbresëlënës, që tregon Ismail Qemalin bashkë me figura të tjera të kuvendit themelues dhe flamurin që valëvitet. Ai është një nga simbolet më të fotografuara të qytetit dhe një vend pelegrinazhi për të gjithë ata që më 28 nëntor përkujtojnë pavarësinë. Edhe në Tiranë dhe në bashkësitë shqiptare në mbarë botën, statujat e Ismail Qemalit dhe bustet kujtojnë babain themelues.

Këto përmendore kryejnë një funksion të rëndësishëm: ato e mbajnë gjallë kujtesën dhe i japin një fytyrë idesë abstrakte „pavarësi“. Sidomos në diasporë, ku fëmijët dhe nipërit shpesh rriten larg Vlorës, simbole të tilla kanë një vlerë të paçmuar. Një statujë në dhomën e ndenjes është një tregimtar i heshtur: ajo të fton t'u tregosh fëmijëve se kush ishte ky burrë me mjekër të bardhë dhe pse familja feston çdo vit 28 nëntorin.

Pikërisht këtu hyn ideja e një kujtimi të denjë. Një statujë e Ismail Qemalit cilësore nuk është kiç, por një rrëfim besimi: ndaj prejardhjes së vet, ndaj historisë, ndaj vlerave të Besës (fjala e nderit) dhe Krenarisë (krenaria) që e mbajnë këtë histori. Ajo e bën të dukshme një copë të Vlorës 1912 në shtëpinë e vet.

Për kë është një kujtim i tillë dhurata e duhur?

Një kujtim i Ismail Qemalit i shkon shumë rasteve dhe marrësve – ja një orientim i vogël sipas klasave të çmimeve:

• Nën 20 € – shenja e bukur: Kush do të nisë nga pak, kombinon një Flamur Shqiptar Standard (nga 10,99 €) me një mbajtëse çelësash Premium „Albania“ të përshtatshme (nga 5,99 €). Ideale si dhuratë e vogël për festën kombëtare.
• Dhurata që bën përshtypje: Statuja Ismail Qemali Ari 24 cm (nga 39,99 €) është zemra e gjithçkaje – një dhuratë e denjë për prindërit, gjyshërit, babain ose për vendin e nderit në raftin e vet.
• Paketa për tërë familjen: Kush do të bëjë vërtet gëzim, kombinon statujën, një flamur dhe sende të tjera kujtimi. Një sy te koleksioni ynë Dhurata dhe Sete ia vlen, sidomos kur afron një ditëlindje e rrumbullakët, një dasmë ose Krishtlindjet.

Dhe ngaqë janë gjestet e vogla ato që kanë rëndësi: me kërkesë e paketojmë dhuratën tënde me dashuri dhe, po të duash, i bashkëngjisim një kartolinë urimi shqiptare. Nga një blerje prej 15 € jepet për më tepër një dhuratë falas – një urim shtesë i bukur, që tregon se pas Albanien.Shop qëndrojnë njerëz të vërtetë me zemër për çështjen.

Ismail Qemali në kulturën shqiptare të kujtesës

Rrallë ndonjë emër është kaq i pranishëm në Shqipëri sa ai i Ismail Qemalit. Aeroporti i kryeqytetit mban emrin e tij: Aeroporti Ndërkombëtar i Tiranës „Nënë Tereza“ nderon Nënë Terezën, por shumë shkolla, rrugë, sheshe dhe institucione në mbarë vendin mbajnë emrin e Ismail Qemalit. Fytyra e tij ka zbukuruar kartëmonedha, portreti i tij varet në klasa, fjalimet e tij citohen në libra shkollorë.

Mbi të gjitha, kujtesa e tij jeton te Dita e Flamurit, dita e flamurit më 28 nëntor. Në këtë ditë Shqipëria vendos lule te përmendorja e tij në Vlorë, fëmijët e bartin flamurin nëpër rrugë, dhe në diasporë nga Zvicra përmes Gjermanisë deri në Maqedoninë e Veriut dhe në Kosovë festohet, këndohet dhe kujtohet. 28 nëntori është për Shqipërinë ajo që 4 korriku është për SHBA-në ose 14 korriku për Francën: ditëlindja e kombit. Dhe në qendër të kësaj ditëlindjeje qëndron vepra e një burri nga Vlora.

Që trashëgimia e tij është sot e gjallë edhe shumë përtej kufijve të Shqipërisë, tregon sa shumë bashkojnë simbolet. Qoftë në Prishtinë a në Shtutgart, qoftë në një kolonë makinash pas një ndeshjeje ndërkombëtare a në një dasmë – kudo që valëvitet Kuq e Zi, është i pranishëm edhe Ismail Qemali.

Pyetje të shpeshta rreth Ismail Qemalit

Kush ishte Ismail Qemali? Ismail Qemali (1844–1919) ishte një burrë shteti shqiptar nga Vlora, i cili më parë kishte mbajtur poste të larta në Perandorinë Osmane. Më 28 nëntor 1912 ai shpalli në Vlorë pavarësinë e Shqipërisë dhe u bë kryetari i parë i qeverisë së Qeverisë së Përkohshme të Vlorës. Ai konsiderohet si babai i pavarësisë shqiptare.

Kur dhe ku u shpall pavarësia shqiptare? Pavarësia e Shqipërisë u shpall më 28 nëntor 1912 në qytetin adriatik të Vlorës. Në këtë ditë valëviti për herë të parë zyrtarisht flamuri kuq e zi me shqiponjën dykrenare si simbol i shtetit sovran shqiptar. Dita festohet si Dita e Flamurit.

Pse Ismail Qemali quhet „Babai i Pavarësisë“? Sepse në çastin vendimtar historik të vitit 1912 ai shpalli pavarësinë, formoi qeverinë e parë dhe, me mjeshtëri diplomatike, e çoi përpara njohjen ndërkombëtare të shtetit të ri. Pa vendosmërinë dhe përvojën e tij, shteti shqiptar ndoshta nuk do të kishte lindur kurrë.

Çfarë ndodhi pas shpalljes së pavarësisë? Ismail Qemali e drejtoi Qeverinë e Përkohshme të Vlorës në kushtet më të vështira. Në vitin 1913 Konferenca e Ambasadorëve në Londër përcaktoi kufijtë, ndërsa troje të mëdha shqiptare si Kosova mbetën jashtë. Në fillim të vitit 1914 Ismail Qemali dha dorëheqjen; ai vdiq në vitin 1919 në Peruxha.

Ku mund të blej një statujë të Ismail Qemalit? Te Albanien.Shop gjen statujën e Ismail Qemalit në pamje ari, 24 cm, nga 39,99 € në koleksionin Dekor Shtëpie. Ajo është e përshtatshme si kujtim dhe dhuratë e denjë, dërgohet shpejt nga Gjermania dhe, me kërkesë, paketohet si dhuratë.

Përfundim: një burrë, një ditë, një komb

Ismail Qemali nuk ishte as komandant ushtarak, as revolucionar në kuptimin e zhurmshëm. Ai ishte një burrë shteti i mençur, me përvojë, i cili në çastin e duhur pati guximin dhe largpamësinë të bënte të paimagjinueshmen: të formonte nga një ëndërr brezash një shtet. Vlora 1912 është prandaj shumë më tepër se një datë në librat e historisë – është rrahja e zemrës së kombit shqiptar, që rreh sërish çdo vit më 28 nëntor. Babai i Pavarësisë i dhuroi kombit jo vetëm një shtet, por edhe një simbol që bashkon miliona njerëz deri sot.

Kush e mban në nder këtë histori, mban një copë identiteti në duar. Një Statujë Ismail Qemali Ari 24 cm e denjë (nga 39,99 €) nga koleksioni ynë Dekor Shtëpie ose një flamur krenar nga koleksioni Flamuj e sjell këtë kujtim në shtëpinë tënde – i punuar me dashuri, i dërguar shpejt nga Gjermania dhe i paketuar si dhuratë me kërkesë. Thelloje historinë në shkrimet tona mbi 28 nëntorin dhe Ditën e Flamurit si dhe mbi statujat shqiptare të heronjve kombëtarë. Sepse Krenaria – krenaria – nis aty ku ne e njohim historinë tonë dhe ia përcjellim të tjerëve.